Historia

"Mając na uwadze Pańskie starania o prawo organizacji piłkarskich Mistrzostw Europy w roku 2012 w Polsce i na Ukrainie, chciałbym w imieniu gdańszczan zapewnić, że jesteśmy gotowi wziąć na siebie odpowiedzialność i zaszczyt współorganizacji tak prestiżowej piłkarskiej imprezy"

30 listopada 2004 roku Prezydent Miasta Gdańska – Paweł Adamowicz – pisał w liście do ówczesnego prezesa PZPN, Michała Listkiewicza: "Mając na uwadze Pańskie starania o prawo organizacji piłkarskich Mistrzostw Europy w roku 2012 w Polsce i na Ukrainie, chciałbym w imieniu gdańszczan zapewnić, że jesteśmy gotowi wziąć na siebie odpowiedzialność i zaszczyt współorganizacji tak prestiżowej piłkarskiej imprezy". Tak rozpoczęła się historia Stadionu Energa Gdańsk.

Starania o zostanie miastem Gospodarzem Euro 2012 Gdańsk rozpoczął na długo przed tym, jak w kwietniu 2007 roku w Cardiff Michel Platini obwieścił światu, iż to właśnie Polska i Ukraina wspólnie zorganizują Mistrzostwa Europy w Piłce Nożnej w 2012 roku.

W marcu 2008 roku podpisano umowę z projektantem – biurem projektowym Rhode-Kellermann-Wawrowsky z Düsseldorfu. Architekci tworzyli projekt Stadionu Energa Gdańsk, a tymczasem już w kwietniu ruszyły na Letnicy prace porządkowe na terenie pod budowę stadionu. 15 grudnia 2008 roku  rozpoczęto pierwszy etap prac budowlanych na terenie po zlikwidowanych ogródkach działkowych. Były to prace ziemne i melioracyjne mające na celu wymianę i zagęszczenie gruntu na którym stanąć miał stadion.

10 kwietnia 2009 roku podpisano umowę z Generalnym Wykonawcą stadionu, zostało nim konsorcjum Hydrobudowa Polska S.A., Hydrobudowa 9, Alpine Bau Deutschland AG Berlin, Alpine Bau GmbH Austria, Alpine Construction Polska Sp. z o.o. W lipcu 2009 roku rozpoczęto już układanie fundamentów obiektu. We wrześniu zaczęły wyłaniać się pierwsze trybuny Stadionu Energa Gdańsk. Budowa szła sprawnie i już w listopadzie 2009 konstrukcja żelbetowa stadionu wspięła się na maksymalną wysokość.

Wiosną 2010 roku rozpoczął się montaż pierwszych z 82 stalowych wręgów, będących szkieletem dachu  Stadionu Energa Gdańsk. To właśnie na wręgach zamontowano charakterystyczne, bursztynowe płyty poliwęglanowe. Całość stalowej konstrukcji dachu do czasu jej ukończenia musiała być oparta na systemie wież podporowych. W listopadzie 2010 roku podpory zdjęto, a konstrukcja dachu Stadionu Energa Gdańsk stała się z tym dniem jedną z najciekawszych i największych samonośnych konstrukcji w Europie.

25 maja 2010 roku, a więc na rok przed oddaniem stadionu do użytku, bursztynowa arena dostała swoją nową nazwę. Prawa do nazwy stadionu wykupiła PGE Polska Grupa Energetyczna, podpisując kontrakt na 35 mln złotych i tym samym na pięć lat nadając stadionowi w Gdańsku nazwę PGE ARENA Gdańsk.

24 lipca 2010 roku na stadionie zawisła wiecha, a 25 listopada 2010 roku na poszyciu stadionu pojawiła się pierwsza bursztynowa płyta rozpoczynając tym samym montaż poliwęglanu na Stadionie w Gdańsku Letnicy.

W marcu 2011 roku rozpoczął się proces instalacji murawy, a miesiąc później  rozpoczął się montaż stadionowych krzesełek. Na początku montowane były krzesełka VIP – 1383 na trybunie biznesowej i 496 przy lożach. W sumie wszystkich krzesełek zamontowano około 42 tysięcy. W maju zakończono montaż całości poliwęglanowej elewacji. Zainstalowane zostały także wielkogabarytowe logotypy PGE ARENA Gdańsk na zewnątrz obiektu.

18 lipca 2011 roku Stadion Energa Gdańsk otrzymał pozwolenie na użytkowanie. I już po niespełna miesiącu zaprosiliśmy kibiców na pierwszy mecz, tym samym Gdańsk jako jedyne miasto zrealizował oczekiwany przez UEFA harmonogram otwarcia obiektu na rok przed Euro2012. Pierwszy mecz na Stadionie Energa Gdańsk rozegrano 14 sierpnia 2011 roku - Lechia Gdańsk podejmowała wówczas Cracovię w ramach T-Mobile Ekstraklasa. Na trybunach zasiadło wówczas 34 tysiące kibiców, nie tylko z Gdańska, ale z całej Polski.

9 listopada 2015 roku Stadion otrzymał drugą nazwę. Operator Stadionu podpisał pięcioletnią umowę z Grupą Energa na mocy której nazywa się on obecnie Stadion Energa Gdańsk.

 

Newsletter

Formularz kontaktowy